Şiir

Mührüne İsyan

Mührüne İsyan - Rengin Özesmi

genç çığlık,
(gerilmiş bu yüz,
bu ter, mührüne isyan)

Mührümü sökmediler
sonra beni çılgınca dövdüler
çölde “az” dım
Bir kum tanesi ateşi
yandım…
Baştan ayağa çıplak

mukadderat, kader, zarf…
–mühür…–
mührümü sökmediler

annem beyazlar içinde…
–acının kan banyosunda yıkandım–
en uzun düş söndü
mum kızıl

söylenmemiş cezalar
gövdem parçalanıyor
iç organlarımı yakıyorlar
ciğerim, memelerim sökülüyor

Aynadan gizli bir gece–Şarkı
“yabancı kollarda”

Üşütsün zaman acıyı
düşer yüzün
elin ayağın tutmaz…
bir yaprak gül çıkar yüzünden
içinde bir çocuk ağlar avunur
avunur kendince

zamanın kökeni yok
öncesiz “ol”
sonrasız “ol”…

sen şiirsin (“ol” mayan)
ben “o” yum
(“o” olan)

kusur bulucular geldiler
kuş kanadında aynalı çarşı

dansçılar içinde çıldıracak
boynuna yapışmış kediler
vahşi vuruşu kalbinin
teselli bağışlayacak kimse yok

tekinsiz netameli bir gece
başka bedenlere başka ruhlara
girip çıkan şiir– (“ol”)–
sözcüğü yere çalan ben miyim

“ol” mayan bir gece
–kadın bütün kollar yabancıdır dedi kendine–

sen “şiir”-sin
–ben “o” muyum–

resimlerden dışarı sesler çıkıyor
çığlıklar daha çok

–yaralarıma bakıyorlar yabancı gibi…

sana ait olanı sakla, anla,
anlat dedi şiir…

orada karanlık var dedim
“o” her yerde karanlık var dedi.

Rengin Özesmi

Yorumlar

Bir yorum yapın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yukarı